Nasza Australia

Wyprawa na lodowiec.

2009-12-31T16:50:00.001+10:00

O Nowej Zelandii i jej urokach można by opowiadać całymi godzinami. Jest to jedno z tych niezapomnianych niesamowitych miejsc na ziemi. My mięliśmy tam cała masę przygód i zrobiliśmy setki zdjęć.
Ostatnią z wypraw, która chce wam opowiedzieć to wyprawa na lodowiec. Wyprawa, która podobnie jak większość tego, co chcieliśmy zobaczyć w Nowej Zelandii, zaplanowaliśmy o wiele przed tym zanim dowiedzieliśmy się o małej fasolce na pokładzie. Ja postanowiłam jednak uparci nie rezygnować z tej części. W końcu ile razy w życiu ma się okazje stąpać po żyjącym lodowcu.
Z dwóch miejsc, których można wybrać się na taką wyprawę my wybraliśmy Franz Joseph Glacier. Jedyne ustępstwo, na jakie się zdecydowaliśmy to skrócenie naszej wycieczki do pół dniowej, – co w sumie składało się na jakieś 7 godzin, zamiast cało dniowej, która trwałaby ok. 12.
O świcie stawiliśmy się w punkcie odprawy, gdzie zaopatrzono nas w niezbędny sprzęt, były goreteksowe kurki, spodnie, raki na buty i grube wełniane rękawice.

Czuliśmy się odrobinę jak prawdziwi alpiniści wyruszający w podróż. Jedyną przeszkodą, żeby oddać się przygodzie z uśmiechem na twarzy była pogoda. Od momentu, kiedy dotarliśmy do tej małej miejscowości dzień wcześniej i podpytaliśmy trochę miejscową ludność, wiedzieliśmy, że wyprawa na lodowiec to nie taka bułka z masłem. Głownie z powodu opadów deszczu, nam i tak udało się podobno trafić w jedną z bardziej suchych pór roku. Roczne opady w okolicy Franz Glacier wynoszą 6 -8 metrów! Wiedzieliśmy wiec, że suchą stopą nie uda nam się tego szlaku przebyć.
Kiedy jednak wyruszaliśmy busem dowożącym nas do podnóża lodowca, pogada postanowiła być wyjątkowo łaskawa i przez pierwszą godzinę nie spadła nawet kropla deszczu :) zostało to jednak nadrobione z nawiązką w późniejszych etapach naszej wspinaczki.

Pierwszy etap wyprawy to bardzo przyjemny spacer przez las, gdzie wesoło szumią tu i ówdzie pojawiające się wodospady. Droga leśną ścieżką dość szybko się jednak kończy, aby ukazać naszym oczom panoramę na lodowiec. Została tylko jeszcze mała przeszkoda do pokonania, żeby znaleźć się po właściwej stronie trzeba było przekroczyć mały strumyczek. Dzięki zatopionym tu i tam kamieniom udało nam się przejść przez strumyk suchą nogą.

Nasza grupa podzielona została na pół i ruszyliśmy dalej kamienistym szlakiem, bliżej każdym krokiem przybliżając się do niesamowitego cudu natury. Był jeszcze czas i ochota na zdjęcia. My po raz kolejny poszliśmy po rozum do głowy i postanowiliśmy tę część naszej wyprawy udokumentować naszą wodoodporną małpką – był to jedne z lepszych pomysłów na ten dzień.
Im bliżej jednak do czoła lodowca tym pogoda bardziej się z nami droczyła. W miejscu naszego następnego przystanku, gdzie mięliśmy założyć raki na buty, lało już jak z przysłowiowego cebra. Powiem tylko, że wtedy jeszcze chyba nam deszcz odrobinę przeszkadzał, to też miało się z czasem zmienić

Tymczasem rozpoczęliśmy naszą wspinaczkę. Deszcz lał a my używając wykutych w lodowcu schodków, łańcuchów i czego tylko przyszło nam do głowy się złapać wspinaliśmy się na górę. A że nawet mając raki na nogach, śliski lodowiec pokryty warstwą lejącego się z nieba wiadrami deszczu nie jest łatwą ścieżką spacerową, co chwila ktoś z uczestników naszej wyprawy zjeżdżał ślizgiem dół. Mi dodawało to tylko sił w rękach, aby trzymać się jeszcze mocniej, ja w końcu na lodowiec wspinałam się w 4 miesiącu ciąży, gdzie wszelkie upadki nie są wskazane.

Po jakiś 2 godzinach wspinaczki w strugach deszczu przestaliśmy chyba nawet zauważać, że pada. Podziwialiśmy otaczająca nas masę lodu, eksplorowaliśmy wydrążone przez wodę tunele i tu i ówdzie próbowaliśmy robić nawet jakieś zdjęcia. Po jakiś 4 godzinach dotarliśmy do szczytu naszej wyprawy, tam mięliśmy odrobinę więcej czasu na sesje zdjęciowe, złapanie oddechu i mokry lunch:)

Najgorsze chyba jednak było to, że czekał nas teraz droga w dół. Każdy, kto kiedykolwiek wspiął się na jakiś szczyt wiec że schodzenie bywa równie uciążliwe jak wchodzenie. Tak wiec mozolnie i bardzo ostrożnie rozpoczęliśmy nasza droga powrotną. Deszcz lał nieustannie. Kiedy już osiągnęliśmy ostatnią prostą okazało się że padający już n-tą godzinę deszcz zmienił odrobinę krajobraz na dole. Mały strumyk który sucha nogą dało się przejść w drodze na górę teraz bardziej przypomniał rwącą rzekę. Przekraczaniu takiego cieku wodnego towarzyszyły nie lada emocje. Nasz mały niegdyś strumyk teraz zmuszał nas do wejścia po kolana w lodowatą wodę, doszczętnie rujnując nasze buty, które schły potem do końca naszego pobytu w Nowej Zelandii i odrobinę dłużej już na Australijskim lądzie.
Mimo jednak ulewnego deszczu i całej energii poświeconej na wchodzenie i schodzenie, oboje jesteśmy zgodni, że była to jedna z najbardziej niezapomnianych wypraw w naszym życiu. Ani przez chwile nie żałowaliśmy tej decyzji. Zupełnie nie zapominając o tym, że na lodowiec udało nam się bezpiecznie wejść i zjeść cała nasza trójką.

Białe szaleństwo !

2009-11-19T12:17:00.013+10:00

Zawsze kiedy rozmawialiśmy o Nowej Zelandii pierwszą myślą uparcie krążącą po naszych głowach było oczywiście spróbowanie tutejszych stoków. Śniegu nie widzieliśmy już prawie 3 lata, nie mówiąc już o tym ile czasu nie widzieliśmy nart. Nowozelandzkie stoki są zdaje się jednymi z lepszych na świecie, wiec grzechem było by nie spróbować. Dlatego też kilka dni z naszego pobytu przeznaczyliśmy na narty.

Miłośnicy białego szaleństwa jako bazę wypadową najczęściej wybierają Queenstown, maleńkie turystyczne miasteczko, z którego łatwo można dotrzeć na kilka okolicznych stoków. Z całej naszej trójki do wypróbowania tutejszych stoków wytypowany został Lukas, ja z dzidzią oddaliśmy się przyjemnościom grzebania w śniegu połączonym z piciem niezliczonej ilości litrów gorącej czekolady.

Jako że sama nie jeździłam na nartach mogę tylko spróbować przekazać relacje Lukasa. Nasza pierwsza wycieczka na stok była strzałem w 10-tke ! okazało się że akurat piątki i soboty okoliczny stok jest otwarty również po zmroku. Nie wiele myśląc wpakowaliśmy się w nasze małe autko i mozolnie zaczęliśmy wspinać się pod górę. Odrobinę tylko z duszą na ramieniu, licząc a to, że łańcuchy przeciwśniegowe, które oddaliśmy już do wypożyczalni nie będą nam potrzebne, jak się okazało niebawem, nie były.
Ja przyznam się szczerze spodziewałam się polskich tłumów na Coronet Peak , a tam zupełnie spokojnie i cicho, może to nocna pora , a może fakt że chyba każdy znajdzie tu coś dla siebie. Od stoków bardzo łatwych po takie z wyskoczeniami, to plus cała masa wyciągów powodowało, że tłum był niezauważalny. Lukas sprawnie wypożyczył sprzęt, nabył ski pass i w drogę. Jeszcze tylko krótka sesja zdjęciowa na dole, chwila przypomnienia czy oby na pewno pamięta, co i jak, i już mknął na górę. Z ilości zjazdów wnioskuje, że miał nie lada frajdę, jednak po jakiejś godzinie z hakiem postanowił do nas dołączyć, co by dać swoim kolanom odrobinę odpoczynku, w końcu to pierwszy dzień narciarski dopiero, a przed nami kolejne 3:) Z Lukasowej twarzy do końca dnia biła wielka radość, i zapewnienia że na pewno przyjedziemy tu jeszcze raz żebym i ja , a może nawet i nasz mały człowiek, moglibyśmy spróbować tutejszego białego szaleństwa.

W Queenstown przewidziane mieliśmy 3 dni, z których przynajmniej 1 postawiliśmy przeznaczyć na zwiedzanie okolicy. Lukas chyba nie mógłby patrzeć jak przez kolejne 3 dni pochłaniam kolejne książki z kubkiem czekolady w ręku:)
W ramach jednej z takich dodatkowych rozrywek udaliśmy się do tutejszego świata puzzli. Gdzie bardzo łatwo zapomnieć się gdzie tak naprawdę jest pion a gdzie poziom i czy woda oby na pewno nie może płynąć pod górę. Zabawy z iluzją zajęły nam parę dobrych godzin, poniżej krótka relacja z tego jak było.

Tego samego dnia odwiedziliśmy jeszcze słynne tutaj miejsce skoków na bungee. Widok z mostu, z którego skaczą ludziki był zapierający dech w piersiach.

Kolejne dni spędziliśmy już na stoku, udało mi się nawet zrobić szusującemu Lukasowi kilka zdjęć. Pogoda był śliczna przez cały czas naszego pobytu , a temperatury nawet tam wysoko w górach nadal były plusowe.

Wpisaliśmy wiec Queenstown na nasza listę miejsc, do których musimy wrócić i ruszyliśmy dalej w drogę.

Magiczna kraina fiordów.

2009-10-19T16:17:00.006+10:00

Wydawać by się mogło, że nasz pobyt w Nowej Zelandii był niesamowicie krótki, ale to złudzenie spowodowane brakiem weny bo opisania kolejnych dni i niesamowitych miejsc. Dziś korzystając z chwili wolnego ponowiłam nadrobić choć odrobinę i pokazać wam odrobinę więcej tego co zachwycało nas w tym cudownym miejscu.

Kolejną z wycieczek zaplanowanych przez nas wiele tygodni przed wyjazdem było odwiedzenie niesamowitych nowozelandzkich fiordów. Naszym pierwszym wyborem było Milord Sound , niestety dzień przed naszą wyprawą na jedyną drogę prowadzącą fiordów zeszła lawina, blokując dostęp do tego niesamowitego miejsca. Wiele nie myśląc zmieniliśmy odrobinę plan i postanowiliśmy zobaczyć drugie z tych magicznych miejsc, Doubtful Sound. Aby dotrzeć do tej cudownej krainy trzeba było wstać o świcie, przebyć jakieś 30 km autkiem, po czym wpakować się na statek, który przy promykach wstającego słońca przewiózł nas po przepięknym jeziorze Manapouri.

Niestety im dalej od brzegu tym słoneczko bardziej chowało się za chmurami, a dookoła jak okiem sięgnąć roztaczały się wiszące złowieszczo mgły.

Kiedy mgły podniosły się odrobinę naszym oczom ukazały się strzeliste pokryte śniegiem szczyty gór. Na niemalże każdym rogu tworzyły się malutkie wodospady.
Śmiało można powiedzieć że po naszej wizycie w Nowej Zelandii już pewnie niegdzie na świecie wodospady nie będą robiły na nas takiego wrażenia. Tu tworzą się one niemal z minuty na minutę kiedy tylko pogoda zmieni się w odrobinę bardziej deszczową.
Rejs po tym niesamowitym jeziorze przykrytym białą pierzynką trwał około godziny. Kolejny środek transportu to autobus. Ale zanim wsadzono nas w nowy środek transportu mieliśmy okazję poznać przedstawicieli tutejszej fauny. Przywitać z nami przyszły się 2 alpejskie papugi zwane Kea. Po krótkiej chwili z tymi uroczymi ptakami, które zupełnie nic sobie nie robiły z całej masy aparatów fotograficznych wymierzonych w ich celu, ruszyliśmy dalej. Droga biegła w wyjątkowo malowniczym terenie, tu i ówdzie ukazywały się kolejne wodospady, wypływające z okrytych czapą śniegu górskich szczytów. Jak przystało na nasze szczęście i tą wyjątkową krainę deszcz padał już na dobre:).

Po kolejnych 40 minutach byliśmy już na właściwej przystani, z której mięliśmy wypłynąć w naszą baśniową fiordową krainę.

Po wpłynięciu na fiordowe wody sceneria stała się zupełnie jak z filmu. Pamiętacie jeszcze ‘Władce pierścienia’ i sceny z krainy elfów, to właśnie tak czuliśmy się wpływając na te niesamowite wody. Wszystko otoczone lekką mgiełką, sprawiało wrażenie, że za chwilę wpłyniemy w jedną z tych wielkich gór wystających z wody.
Co prawda wiało i padało całą drogę, wiec z pewnością odwiedzimy fiordy raz jeszcze licząca na odrobinę lepszą pogodę. Mimo to wycieczka była niezapomniana trwała w sumie prawie 9 godzin ! i oczywiście mamy teraz całą masę cudownych zdjęć.

Królewskie Albatrosy.

2009-09-10T21:08:00.022+10:00

Podążając wyznaczonym szlakiem ochów i achów nie było końca. Tymczasem zmieniał się odrobinę krajobraz wokół nas. Nasza trasa wiodła wzdłuż malowniczego wybrzeża Nowej Zelandii.
Miastem docelowym na ten dzień miało być Dunedin, a że odległość do pokonania nie była duża mięliśmy sporo czasu na przystanki i sesje zdjęciowe.
Pierwszą z napotkanych atrakcji były olbrzymie głazy porozrzucane leniwie po plaży w maleńkiej miejscowości Moeraki.

Głazy wyglądały przedziwnie, głównie, dlatego że zajmowały bardzo niewielki obszar plaży, a sprawiały wrażenie jakby niedokończonej gry w bilard prowadzonej przez olbrzymów, którzy po prostu zapomnieli po sobie posprzątać :)

Dawały one jednak doskonałe pole do popisu w kategorii zdjęć artystycznych, Lukas biegał z aparatem i próbował uchwycić je z najróżniejszych kątów a oto i co wyszło z tej głazowej sesji.

Po szaleństwach na plaży szybki lunchyk w kafejce z niesamowitym widokiem ruszyliśmy na poszukiwania zamku.

Zamek Larnach jest zdaje się jedynym zamkniem w całej Nowej. Obowiązek, więc nakrywał odwiedzić. Budowa zamku została ukończona w 1887 roku, co jak na niedługą historie całego kraju jest nie lada zabytkiem. Pogoda niestety nie zachęcała do szczególnie długich spacerów po okalającym zamek parku, a we wnętrzu niestety nie można było zdjęć, a to taki mały kawałek tego, jak zamek się prezentował.

Od spaceru po zamku już tylko krok od głównej atrakcji dzisiejszego dnia - Albatrosów.

Nowa Zelandia parę lat temu została zupełnie niespodziewanie zaszczycona przez Królewskie Albatrosy.

Albatrosy wybrały sobie uroczy przylądek nieopodal Dunedin. Nam udało się zobaczyć te niesamowite ptaki z bliska. Albatrosy są największymi ptakami na Ziemi, o rozpiętości skrzydeł sięgającej 3 metrów, i wadze przekraczającej 12 kg. Albatrosy są znakomitymi lotnikami, wykorzystując prądy powietrzne mogą całymi godzinami szybować na taflą oceanu w poszukiwaniu pożywienia. My mielimy szczęście być w Nowej Zelandii w czasie, kiedy Albatrosy wychowują swoje młode. Mając tylko jedno młode co 2 lata, oboje rodziców poświęcają całą swoją energię, żeby tylko udało się je szczęśliwie odchować, kosztuje ich to na tyle dużo że pod koniec wychowu młodych, rodzic waży mniej niż jego pociecha ! Udało nam się uchwycić jednego z Albatrosów wracającego z żeru i karmiącego swoje młode. Niejako gratis ten cudowny ptak zrobił rundkę specjalnie przed naszym obiektywem.

Na długo pozostaną nam w pamięci te niesamowite dostojne ptaki!

Niesamowite jeziora Nowej Zelandii.

2009-08-23T19:35:00.015+10:00

Kolejny dzień naszej podróży wiódł nas przez bajeczne tereny. Na horyzoncie rysowały się ośnieżone szczyty południowych nowozelandzkich Alp. Dookoła rozpościerały się łąki z niepoliczalną liczbą pasących się leniwie owiec. W tę niesamowitą scenerię tu i ówdzie, wciśnięte niejako, skrzyły się prześliczne turkusowe jeziora.

Pierwszym napotkanym przez nas było jedno z 3 największych tym regionie , zajmując powierzchnie 83 km3 , było jezioro Tekapo.
Na brzegu tego cudownego jeziora stoi przeuroczy kościółek. Zbudowany w 1872 roku, jest jednym z najstarszych kościółków w tym rejonie. Kamienne ściany otaczającą skromny ołtarz, za którym rozpościera się olbrzymie okno z widokiem na jezioro i góry. To jedne z tych kościołów, w którym aż chciało by się, nawet po raz kolejny, brać ślub:)
Przepiękna sceneria aż kusiła do pstrykania całej masy zdjęć, jednak nie długo udało się nam wytrzymać na zewnątrz, przeraźliwie zimny wiatr przegonił nas do autka.

Jezioro Tekapo było pierwszym, ale nie ostatnim tego dnia, kolejne czekało na nas raptem kilka km dalej. Pogoda postanowiła się odrobinę zmienić i burzowe chmury, które spotkaliśmy nad jeziorem Pukaki, nadały zdjęciom z tego miejsca zupełnie magiczny wymiar.

Oba jeziora swój niesamowity kolor zawdzięczają lodowcowi, który przechodząc pozostawił na dnie tych jezior całą masę drobnych kamieni, a przepływająca woda nadaje im ten nierealny szafirowy kolor.
Okoliczne jeziora i połączone z nimi rzeki można by podziwiać zdecydowanie dłużej niż nasze krótkie przystanki, dlatego wspięliśmy się do górującemu nad nimi obserwatorium, gdzie zapierające w piersiach widoki były wręcz nierealne.
Ten post będzie chyba taki głównie zdjęciowy, bo co tu pisać, kiedy dookoła takie widoki.

Wieczorową porą dotarliśmy do miejsca naszego noclegu, miejscowość, Omarama, która jest jako jedno z tych maleńkich miasteczek, których nawet nie pamięta się pod koniec podróży.
Jednak nasza nieustająca potrzeba oglądania coraz to nowych atrakcji pozwoliła nam odkryć niesamowite miejsce. Tuż obok naszego hotelu, można było zażyć kąpieli w beczce pełnej gorącej wody spływającej z lodowca.

Tak więc wieczorową porą, bardzo romantycznie, siedząc w drewnianej beczce, mocząc ciało w najczystszej wodzie, pod rozgwieżdżonym niebem i przy blasku księżyca, oglądaliśmy zaśnieżone szczyty gór odbijające się w cudnych wodach jeziora Aviemore. I jak tu się nie zakochać w tym kraju :)

Kia Ora. Zimowe wakacje w Nowej Zelandii.

2009-08-18T17:28:00.008+10:00

Panująca od jakiegoś czasu na blogu cisza spowodowana była paroma zmianami, które zaszły w naszym życiu. Teraz pokrótce spróbuje się wytłumaczyć z owej ciszy. Po pierwsze, parę miesięcy temu przeprowadzaliśmy się, a jak wszyscy wiecie to czas niezwykle męczący, pakowanie pudeł, przenoszenie, sprzątanie, przełączanie wszelkich mediów - kosztowało nas to sporo czasu i energii. Teraz już zupełnie zadomowieni w nowym domku zupełnie nie pamiętamy tamtej ciężkiej pracy.

Po drugie jak wiecie Lukas latał w tę i z powrotem z Brissie do Sydney, co nie ułatwiało nam organizowania wielu wypadów weekendowych, a cały nasz wolny czas poświęcaliśmy sobie :)

Nie będę się wykręcać pracą, bo pracujemy wszyscy, ale pewnie pracowanie w weekendy również nie pomaga w pisaniu bloga.

No i w reszcie po ostatnie, a i najważniejsze. Przez ostatnich kilka miesięcy moje życie zostało postawione trochę do góry nogami. Jeśli nie pracowałam to prawdopodobnie jadłam lub spałam. A wszystko to za sprawą małego człowieka, który mieszka sobie w moim brzuszku już jakiś czas, a którego przyjdzie nam przywitać na świecie na początku lutego 2010.

Z powodów wyżej wymienionych nastała cisza. Jednakże w owej ciszy już jakieś parę miesięcy temu zaczęliśmy planować nasze zimowe wakacje. W końcu jak długo można żyć w tropikach, zachciało nam się zobaczyć prawdziwą zimę, taką ze śniegiem, mrozkiem i nartami. I tak nie wiele myśląc zarezerwowaliśmy bilety do Nowej Zelandii, kraju, który, od kiedy tu jesteśmy chcieliśmy odwiedzić.

Nowa Zelandia to 3 wyspy, 2 duże, o których wiedzą wszyscy i malutka położona już bardzo na południu Steward Island. My zdecydowaliśmy się spędzić nasze 2 tygodniowe wakacje na południowej wyspie, znanej głównie z całej masy ekstremalnych rzeczy, które można tam robić, od skoków na bungy, przez spływy rwącymi rzekami aż po skoki z helikoptera z przypiętymi do stóp nartami. Nasz plan był odrobinę mniej ekstremalny, a spowodowane było to również panującą w Nowej Zelandii zimą, kiedy to część atrakcji jest niedostępna, ale w zamian za to szczyty gór pokryte są śniegiem, dając niesamowite możliwości miłośnikom białego szaleństwa. W planach mięliśmy wiec kilka dni na nartach a w pozostałym czasie zobaczenie największej ilości okolicznych atrakcji, jaką to będzie możliwe. Jednak, jak to w życiu, nie wolno za dużo planować :) pojawienie się drugiej kreski na teście ciążowym zmieniło odrobinę nasze zamiary. Ograniczyliśmy ilość narciarskich dni do 4, dzięki czemu mięliśmy więcej czasu na podziwianie pozostałych rejonów wsypy.

Nasze spotkanie w Nową Zelandią rozpoczęliśmy w Christchurch. Ku naszemu zaskoczeniu okazało się, że zima nie taka tam straszna jak nam się wydawało. Pierwszego dnia w Christchurch przyświecało nam śliczne słoneczko, temperatura dochodziła pewnie do jakiś 13-15 stopni, aż chciało się spacerować, zwiedzać i robić masę zdjęć. Zwiedzanie rozpoczęliśmy od przejażdżki starodawnym tramwajem, dzięki czemu udało nam się zobaczyć w dość krótkim czasie wszelkie ważniejsze części miasta. Miasto leży nad rzeka Avon, i ma cala masę uroczych zakątków. Począwszy od centralnie położnego Cathedral Square tramwaj przewiózł nas przez szlak zabytkowych budynków.

Po tej krótkiej wycieczce po mieście, postanowiliśmy sprawdzić jak Christchurch prezentuje się z góry. Na okoliczny wulkan, z którego roztaczają się niesamowite widoki na miasto i okolice, można dostać się kolejka linową. Przyznam , że spędziliśmy tam trochę czasu, bo jak tu nie zrobić całej masy zdjęć, kiedy krajobraz dookoła zapiera dech w piersiach.

Kiedy dotarliśmy z powrotem do miasta zrobiliśmy sobie spacer po okolicy , podziwiając tutejsza architekturę i powoli zakochując się w tym niesamowitym miejscu.

Słoneczko powoli przygasało uznaliśmy wiec, że czas udać się odrobinę dalej już na 4 kołach. W poszukiwaniu pingwinów udaliśmy się półwysep Banks. A że udało nam się zabłądzić tylko kilka razy, pingwinów nie znaleźliśmy, za to roztaczające się widoki podobały się nam bardzo. Lukas znalazł już nawet parę miejsc gdzie moglibyśmy zamieszkać.

Późnym wieczorem dotarliśmy z powrotem do Christchurch , jeszcze tylko krótka sesja zdjęciową z niesamowicie oświetloną katedra i czas zmykać, temperatura nocą spada do jakieś 2-3 stopni, wiec nie ma co za długo spacerować. Choć przyznam że po 2 .5 roku w tropikach przyjemnie było poczuć taki świeży, mroźny zapach.

Kolejny dzień miał się stać pierwszym dniem z wielu, w którym nasze szczeki z wrażenia będą opuszczone bardzo nisko. Nowa Zelandia to kraj, w którym ciężko nie wzdychać z wrażenia na każdym niemalże kroku. To jedno z najpiękniejszych miejsc na Ziemi, w jakich przyszło nam być.

Dzień z życia Squirta.

2009-05-04T18:32:00.008+10:00

O poranku jeszcze przed pierwszym łykiem porannej kawy z fioletowego pudełka dobiegają pierwsze odgłosy głodnego possuma. Squirt, bo o nim mowa, jest malutkim , niespełna kilkumiesięcznym dzieckiem oposa, maleństwem które zostało w tym młodym wieku osierocone i które teraz ma całą mase dodatkowych mam, które robią wszystko co mogą aby nasz młody possum rósł jak na drożdżach. Wszystko to po to, żeby, kiedy będzie już odpowiednio duży, mógł wrócić na wolność skąd pochodzi i stać się ponownie częścią tutejszej dzikiej fauny.

Squirt karmiony jest 6 razy dziennie, co oznacza podporządkowanie jego małej osobie całego naszego dorosłego życia. Tak wiec jeszcze przed 6 rano z ciągle zamkniętymi oczami jest czas na podgrzanie possumowego mleka. Je on co prawda niewiele, ale my possumowe mamy dbamy o to żeby wszystko było w jak najlepszym porządku, sprawdzając starannie temperaturę i odmierzając odpowiednią ilość mleka maleńką strzykawką.

Squirt jak przystało na przedstawiciela torbaczy, w tak młodym wieku powinien ciągle znajdować się w torbie swojej mamy, z przyczyn technicznych teraz mieszka w... skarpecie ! która znakomicie zastępuje mu torbą. A że należy do wyjątkowo ciekawskich osobników, każda możliwość sprawdzenia, co dzieje się poza ciemną skarpeta jest niesamowitą okazją do oglądania świata. W tak młodym wieku jednak jego małe ciałko jest jeszcze bardzo rozchwiane i ciągle ciężko zrobić mu jakiekolwiek samodzielne zdjęcia.

Z uwagi na młody wiek naszego podopiecznego karmienie odbywa się w dość ciekawy sposób, Squirt musi bowiem zostać w swojej skarpecie – torbie, bo tak by się odbywały jego posiłki w normalnych okolicznościach. Sprowadza się to głownie do tego że karmienie naszego malucha wygląda mniej więcej jak karmienie mlekiem skarpety ;)

Oczywiście Rufus, jak przystało nam prawdziwego starszego zazdrosnego ‘brata’ przez cały ten czas musi asystować w każdej z czynności związanej z maluchem. I kiedy tylko zabieramy się za karmienie, Rufus, mimo iż ledwo daje radę, pakuje się do Squirtowego koszyka, udając Greka.

Po porannej porcji mleka przychodzi czas na psoty i zabawy, Squirt wspina się wszędzie gdzie może używając do tego celu cienkich jak szpileczki pazurków, im szybciej on biega tym dziwniejsze miny przybieramy my.

Jak na malucha jednak przystało zasoby energii nie są jeszcze wystarczające na długie godziny wiec po jakiejś pól godzinie harców, przychodzi czas na drzemkę. Kolejna porcja zabaw już niebawem przy okazji kolejnego karmienia.

Walentynki 6 stóp po ziemią…

2009-02-14T19:31:00.003+10:00

Jak pewnie już wszyscy wiedzą każdego tygodnia mnie i Lukasa dzieli odległość, plus minus, tysiąca kilometrów. Zazwyczaj Lukas na weekendy wraca do Brisbane, jednak Walanetykowy weekend zaplanowaliśmy w Nowej Południowej Walii. A że jak powszechnie wiadomo zdecydowanie bardziej wolimy uciekać w naturę niż spędzać czas w miastach, na ten romantyczny weekend zaplanowaliśmy Góry Błękitne. Góry te stanowią również niejako granice do której w szerz może rozrosnąć się Sydney jako że są od niego oddalone o niecałe 100 km.

W planach mieliśmy przechadzki uroczymi szlakami, w tym jeden z malowniczymi 3 iglicami o nazwie – trzy siostry, rozochoceni po tasmańskich szczytach po cichu planowaliśmy zdobycie jakiegoś w Górach Błękitnych.

Ja korzystając z wolnego piątku do Sydney doleciałam w godzinach wczesno popołudniowych i od momentu wyjścia z lotniska wiedziałam, że nasze plany chyba nie będą łatwe do spełnienia. Lało ! pogoda była iście pod psem, lał deszcz, była mgła i ostatnią rzeczą na jaką miałam ochotę to spacery po mieście, szybko też wymościłam sobie gniazdko w hotelu i czekałam na Lukasowy powrót z pracy, jednocześnie sprawdzając aktualną ofertę tutejszej telewizji, bo my uparcie już ponad 2 lata nie mamy w domu telewizora, bylibyście zdziwieni jak dużo czasu można zaoszczędzić pozbywając się tego pudełka :)

Zjawił się i Lukas po jakiejś chwili i z parasolem w deszczu udaliśmy się na polowanie, w końcu już dobrze po 5 a my jeszcze ciągle przed obiadem. Po szybkim jedzonku pogoda dalej nie zachęcała do spacerów ale los chciał że zaraz pod okami naszego hotelu znajdował się uroczy irlandzki pub, nie omieszkaliśmy tam wstąpić. Czuliśmy się prawie jak w Dublinie, pogoda podobna, piwo to samo … Kiedy dopijaliśmy już nasze trunki deszcz postanowił zrobić sobie przerwę a dla nas była to wymarzona pora na wieczorny spacer. Pierwszym i najważniejszym punktem spaceru było zdobycie jedzenia dla oposów żyjącym w parku w centrum miasta. Spotaliśmy tam i dokarmiliśmy kilka wybrednych osobników, które zdecydowanie bardziej wolały batonika z ziarnami niż jabłko ?! Potem jeszcze tylko szybki spacer nad zatokę i czas spać bo rano chcąc nie chcąc czekały na nas góry.

Poranek nie zaskoczył nas nagłą zmianą pogody, lało zupełnie jak dnia poprzedniego tą tylko różnicą że mgła była teraz zdecydowanie bardziej gęsta i unosiła się wszędzie gdzie okiem nie sięgnąć.

Oto jakie wydoki roztaczały się z okien naszego samochodu. Kiedy dotarliśmy już w miejsce gdzie powinny znajdować się Trzy Siostry ujrzeliśmy tylko gęstą białą mgłe ..

Pozostala nam tylko opcja kolejnej kawy i starym sposobem poszukanie czegoś co dałoby się robić w środku nigdzie w zastępstwie chodzenia po górach. Okazało się, że miejscowa branża turystyczna jest świetnie przygotowana na taką pogodę i ci którym nie dane było zobaczyć gór na własne oczy, mogą skorzystać z miejscowego kina, gdzie na wiekiem ekranie można zobaczyć film dokumentalny pokazujący z grubsza co można zobaczyć kiedy pogoda dopisuje.

Będąc już na skraju wyczerpania nerwowego postanowiliśmy poszukać zajęcia na dzień następny. I tu świetnym pomysłem okazały się jaskinie. Jenolan Caves to niesamowity system wielu jaskiń, połączonych ze sobą, z podziemnymi jeziorami i o różnym stopniu trudności. My nie musieliśmy się długo zastanawiać która chcemy zobaczyć jako pierwszą ,padło oczywiście na

jaskinie Lukasa :)

Kolejne , w tym te najbardziej ekstremalne, z linami i kaskami na głowach, gdzie momentami trzeba nawet przepłynąć kawałek w poziemnej rzece, zostawiliśmy sobie na kolejną wizytę w tym miejscu.

Jaskinie są niesamowite, mają całą masę rozmaitych wytworów skalnych, wśród niektórych można się doszukać znajomych kształtów , można znaleźć biskupa, wodospad czy rozsiane tu i ówdzie butelki szampana. Jednak największą atrakcją jaskini Lukasa jest pęknięta kolumna. Kolumna tak naprawdę nie jest pęknięta, tajemnica jest bardzo prosta, rosnące przez lata stalaktyty i stalagmity nie spotkały się we właściwym miejscu dając teraz ten niesamowity efekt pękniętej kolumny. W ramach naszej wycieczki po tej jaskini mieliśmy również niesamowity pokaz świateł i mały koncert.

Z pewnością wrócimy tam jeszcze raz. Miejsce warte jest odwiedzenia, a nam może za drugim razem uda się zobaczyć, chociaż kawałek gór błękitnych.

Deszczowe pożegnanie z Tasmanią.

2009-01-14T19:02:00.002+10:00

Wydawać by się mogło, że Tasmania - podobnie jak my - nie była zbyt szczęśliwa z faktu naszego wyjazdu. Ostatniego dnia naszego pobytu na tej ślicznej wyspie pogoda psuła się z niemalże każdym kilometrem przebywanym w kierunku Hobart. Postanowiliśmy co prawda nieco zboczyć z trasy aby uszczknąć odrobinę więcej tego niesamowitego krajobrazu, co spowodowało że czas biegł niespodziewanie szybko a my w zatopieni w ochach i achach zupełnie zignorowaliśmy zaskakująco szybko zmieniający się poziom benzynki… Kiedy nasze małe autko przemierzało tasmańskie pustkowia a wskazówka niepokojąco zbliżała się do zera, a końcu oczywiście osiągając znienawidzony poziom irytującej pomarańczowej lampki. Po zapaleniu której udało nam się nawet zmusić auto z automatyczną skrzynią biegów do jazdy na luzie… Ciężko było nam ocenić ile dokładnie zostało nam paliwka a ile oparów bo nie mówiła o tym żadna napotkana w aucie instrukcja, jedyne co wiedzieliśmy to , fakt że do najbliżej stacji benzynowej mamy jakieś lekką ręką licząc 40 km ! Jechaliśmy tak te 40 km odrobinę tylko zwracając uwagę na krajobraz a bardziej obserwując znajdującą się już poniżej wszelkich poziomów strzałkę wskazującą poziom paliwa. Po drodze oczywiście przyszło nam jechać iście tasmańską autostrada, przynajmniej tak została ona oznaczona na mapie, wszystko było niby w porządku, jedynie fakt braku asfaltu niepokoił nas nieco, aa no i brak innych pojazdów również odrobinę, choć już nie tak bardzo, bo to w końcu Tasmania, tu dość często zdarzało na się nie spotykać żywego ducha przez całe kilometry. Kiedy w końcu droga łaskawie zmieniła swoje podłoże nasze ferrari wyglądało zupełnie jak dobrej jakości furmanka, całe bowiem pokryte było centymetrowej grubości kurzem. Plusem był fakt że teraz na spokojnie mogliśmy rozwijać prawie naddźwiękowe szybkości w poszukiwaniu upragnionej stacji paliw. Wszystko szło świetnie do momentu kiedy na moim horyzoncie ukazało się coś co właśnie postanowiło przekroczyć jezdnie. Po obu pasach ruchu zupełnie nie spodziewając się z nikąd zagrożenie dumnie kroczyła kolczatka. Oczywiście, że już wcześniej widzieliśmy kolczatki w Australii, ale nigdy żadnej na wolności, zupełnie dzikiej i w środku własnego terytorium. Ten mały stekowiec, o którym lata temu uczyliśmy się z niedowierzaniem, że takie coś ogóle istniej teraz dumnie przechadzało się przed naszą maską. Właśnie ta część Australii podoba mi się najbardziej, ta ciągle dzika pełna niesamowitych gatunków zwierząt, których pewnie duża część ciągle pozostaje niepoznania. Po krótkiej sesji zdjęciowej – w końcu byliśmy na środku autostrady ! – ruszyliśmy dalej.

Celem naszej wyprawy tego dnia miała być tama, ale nie byle jaka tama , bo największa w Australii , czyli tama Gordona. Tama ta ma wysokości 140 m i utrzymuje 12,5miliona metrów sześciennych wody ! Kiedy dojeżdżaliśmy już do celu mżyło i wiało już po tasmańsku. Zupełnie się jednak nie zrażając udaliśmy się na spacer.

Tama robi niesamowite wrażenie, jeśli olbrzymia i bardzo dostojna, żeby na postawić na niej swoje stopy trzeba pokonać jakieś 200 stopni w dół, a że stopnie są metalowe to w deszczu jest to tak przynajmniej 2 razy trudniejsze. Nasz spacer po tamie był dość ekspresowy, bo zimno i deszcz dawały się nam we znaki. Widok jednak pozostanie niezapomniany na długie lata.

Pozostało nam już tylko wrócić do Hobart, z którego po poranku następnego dnia mieliśmy wrócić do rzeczywistości. Mknąc leśną drogą pełną zakrętów zupełnie nie spodziewaliśmy się pieszych. Tego dnia było nam dane spotkać nie jedną, ale dwie kolczatki, z tym, że mijanie drugiej wymagało znacznie więcej doświadczenia za kierownicą i tylko przypadek sprawił, że tym razem prowadził Lukas. Kolczatka przeżyła, ale przyprawiła nas o niecodzienne łomotanie serca i rozchodzący się dookoła zapach palonych hamulców. Nasz drugi nieznajomy okazał się bardzo młody, nie był nawet jeszcze wstanie zwinąć się w kulkę, a igły nie wyrosły mu jeszcze na całym ciele. Miejmy nadzieje ze uda mu się osiągnąć pełnoletniość mimo przekraczania tasmańskich dróg w niedozwolonych miejscach.

Lukasowi za ocalenie tego malucha nałżą się zasłużone brawa i masa pochwał dla jego umiejętność w kierowaniu autem.

Tak kończy się nasza tasmańska przygoda, pierwsza ale pewnie nie ostatnia…

Okrężną drogą w góry.

2009-01-13T10:54:00.001+10:00

Największą i najbardziej wyczekiwaną atrakcją tego wyjazdu, szczególnie dla Lukasa, miał być dzień spędzony w górach. Niesamowite Cradle Mountain zajmują znaczną część tej małej wyspy, a całe pasmo ma całe mnóstwo malowniczych szlaków. Zanim jednak dotarliśmy w góry postanowiliśmy, chociaż pobieżnie odwiedzić główne miasta na północy Tasmanii. Niestety, albo może stety nie należymy do wielkich fanów architektury i zdecydowanie wolimy przyrodę. Może, dlatego tez miasta niespecjalnie nas zachwycimy, większość z nich była dość mała a te leżące nad woda to miasta typowo portowe.

Nasz kolejny nocleg przypadł na maleńkie Burnie gdzie do późna w nocy obserwowaliśmy malutkie pingwiny wracające po całym dniu z morskich polowań aby nakarmić swoje młode. Pingwiny były absolutnie urocze, dorastające do jakiś 40 centymetrów wysokości doskonale dawały sobie radę wspinając się na wyższe o nich kilkukrotnie klify, zdjęć z tej nocnej wyprawy niestety nie mamy, bo jak się domyślacie nie chcieliśmy oślepiać tych uroczych ptaków fleszem z aparatu.

Kolejny poranek to już wyprawa w góry. Nie mieliśmy żadnego konkretnego pomysłu na szlak, wiec swoje pierwsze kroki postanowiliśmy skierować do znajdującego się w samym sercu Cradle Mountain punktu informacyjnego będącego jednocześnie punktem strażników parku narodowego. Bo zakupieniu niezbędnej mapy i zarejestrowaniu naszej wycieczki – to na wypadek gdybyśmy zaginęli w górach, udaliśmy się w trasę. Nasza wycieczka zaczynała się przy chyba najpopularniejszym jeziorze Dove, gdzie ścieżka wyglądała na iście parkową i nawet małe dzieci dałyby radę ją przejść, w połowie tego malowniczego szlaku odbiliśmy na kolejny, który był już zdecydowanie bardziej odważny i trudny, były strome ściany, łańcuchy , to plus przepiękna pogoda powodowało że nawet mi spodobały się te góry. Dookoła nas roztaczały się niesamowite krajobrazy, zmieniająca się roślinność, pourywane tu i ówdzie przepiękne górskie jeziora, cudowne widoki ze szczytów, nic tylko robić tysiące zdjęć ! Posługując się mapą postawiliśmy połączyć kilka szlaków w jeden , który miał mieć jakieś 7 km, niestety jak to przy takich łączeniach bywa, gdzieś przegapiliśmy jedno z zejść na dół , tym samym wydłużając naszą trasę do 10 km!

Było absolutnie przepięknie, gdyby tylko ktoś wymyślił jakiś lepszy sposób na schodzenie z tych gór, nie wiem windy czy coś…;) droga w dół okazała się o wiele bardziej uciążliwa niż do góry, ale daliśmy oczywiście radę i późnym popołudniem dotarliśmy do naszego auta.

Tego dnia nie musieliśmy podróżować daleko w poszukiwaniu noclegu, już wcześniej zarezerwowaliśmy sobie noc w niesamowitym miejscu położonym w środku parku narodowego, gdzie w drewnianych domkach, można się było poczuć jak w polskich górach niemalże. Jeszcze tylko wieczorne karmienie kangurów i można iść regenerować siły na kolejny, ostatni, już tasmański dzień.

Na jeszcze mniejszej wyspie. Maria Island

2009-01-12T17:52:00.001+10:00

O poranku po szybkim śniadanku pędziliśmy już na północ. Z niewielkiego miasteczka oddalonego do nas o jakieś 2 godziny drogi o 9 rano wypływaliśmy w rejs na wyspę Marii. Wyspa jest kolejnym tasmańskim parkiem narodowym i aby się po niej poruszać ( pieszo tudzież rowerem) należy wykupić pozwolenie od tamtejszego strażnika. Poza kilkoma ruinami i polem namiotowym na wsypie nie ma nic, nie ma sklepów, domów, dróg , jest za to cała masa uroczych pieszych ścieżek i z uwagi na mały obszar wyspy również mnóstwo zwierzyny.

Po niespełna godzinnym rejsie dobiliśmy do brzegu. Pogoda była wręcz wymarzona na piesze wycieczki, temperatura wahała się w granicach 25 stopni i jak przystało na poranek niebo było jeszcze odrobinę zaspane.

Czas na małą pogodową dygresje, od momentu, kiedy zdecydowaliśmy się na wyjazd na Tasmanie chyba wszyscy moi znajomi z pracy przestrzegali nas przed tasmańską pogodą, że niby zimno nawet latem i żeby koniecznie zabrać masę ciepłych ubrań. Co nas bardzo miło zaskoczyło to fakt że w sumie przez 95% czasu mięliśmy pogodę jak z bajki, świeciło śliczne słońce a temperatury były iście letnie, nie zmienia to faktu, że codziennie w lokalnym radio słyszeliśmy zdziwionych komentatorów mówiących, że obecna temperatura jest średnio 7 stopni wyższa niż zazwyczaj o tej porze w Tassie.

Na wyspie mieliśmy plan przejścia 2 szlaków, a że do powrotnego promu mieliśmy prawie 7 godzin nasz plan był możliwy do zrealizowania.

Jako pierwszy wybraliśmy szlak o intrygującej nazwie „szlak skamieniałości”.

Kiedy tylko wyszliśmy na otwartą przestrzeń a chroniąca nas uprzednio zatoczka została daleko za nami, poczuliśmy na własnej skórze zimny przenikający wiatr, jak się dobrze domyślacie marsz w takim wietrze nie jest łatwy, dodatkowo nie chcieliśmy się po tej wyprawie pochorować szybko też skonstruowaliśmy turbany chroniące nasze głowy i uszy i ruszyliśmy dalej. Na horyzoncie podziwialiśmy pasące się dzikie gęsi, które miały tą przyjemność paść się z widokiem na wysokie klify i rozbijające się o nie fale.

Naszym oczom ukazała się ruina kolejnego po więziennego budynku, wokół której panowało dość duże ożywienie pozostałych użytkowników szlaku. Postanowiliśmy sprawdzić, co w trawie piszczy. Kiedy weszliśmy do środka szybko okazało się że sprawcą całego zamieszania jest jedne z rodzimych mieszkańców wyspy – jeden z wombatów postanowił z tego miejsca zrobić sobie noclegownie i nie bardzo wydawał się być zadowolony ogólnemu zamieszaniu jakie powodowała jego osoba. Był to pierwszy dziki wombat, jakiego widziałam, i był to pierwszy raz, kiedy mogłam być tak blisko tych zwierząt bez dzielących nas ogrodzeń.

Nie chcąc budzić tego uroczego torbacza wróciliśmy na szlak..

Dobre pół godziny potem dotarliśmy do miejsca gdzie znajduje się istne cmentarzysko z przeszłości, udało się nam nawet znaleźć klika reliktów przeszłości. Zmarzliśmy już jednak dość mocno i szybko postanowiliśmy się ukryć w jakimś bezwietrznym miejscu. Nasz szlak wchodził teraz w głąb wyspy dając nam tym samym możliwość pozbycia się naszych uroczych turbanów. Zmieniła się również przyroda dookoła nas, teraz otaczały nas drzewa, między którymi wiła się ścieżka. Ta cześć trasy okazała się zdecydowanie bardziej spokojna, szybko też udało nam się ją skończyć.

Punktem kończącym były ruiny dawnej osady, z olbrzymimi drzewami i niesamowitym widokiem na zatokę.

Stąd też po krótkim odpoczynku wyruszyliśmy na nasz drugi szlak, słoneczko do tego czasu było już dość wysoko i przyświecało dość mocno, dopiero wieczorem nasza czerwono- biała opalenizna pokazała nam jak mocne potrafi być tutejsze słońce.

Drugi z naszych szlaków był podwodem, dla którego na zdecydowaliśmy się spędzić dzień na tej wyspie. Już po zobaczeniu pierwszych zdjęć z naszego przewodnika wiedzieliśmy, że chcemy tam pojechać. Drugi szlak ma nazwę „malowane klify” i jak się szybko okazało zdjęcia, które oglądaliśmy doskonale oddawały rzeczywistość. Do samych klifów ostatni odcinek prowadził przez cudowną białą plaże, którą oblewały turkusowe wody morza. Jeszcze tylko krótki spacer tą śliczną plażą i dotarliśmy do miejsca wprost bajkowego, gdzie użyte przez naturę kolory tworzą wręcz idealne połączenie. Zobaczcie sami w jak niesamowitym miejscu przyszło jeść nasz lunch tego dnia. Jak dla nas jest to jedno z najbardziej oryginalnych i najpiękniejszych miejsc w jakich przyszło nam spożywać posiłek.

Wszystko co dobre jednak się kończy i nadszedł czas na powrót do miejsca w którym mieliśmy spotkać się z naszym powrotnym promem. Znużeni całodziennym chodzeniem podpierając się nosami docieraliśmy do miejsc startowego, aż tu nagle naszym oczom ukazał się kolejny dziki wombat, tym razem był to młody chłopiec z zacięciem wcinający trawę, udało się nam podjeść do niego na jakieś półtora metra, a delikwent wciąż wydawał się nas nie zauważać !

Oto i nasz nowy tasmański przyjaciel.

Potem już tylko krótka drzemka na plaży w promieniach zachodzącego słońca, ostatnie zdjęcia i

powrót na ląd.

Dzisiejszy nocleg przewidziany był na położone o kolejne dwie godziny drogi Launceston, po raz kolejny przyszło być nam wdzięcznym za długie tasmańskie wieczory, jakoś nam obojgu nie uśmiechało się jeździć po nocy, szczególnie po tym jak na każdym niemal mijanym kilometrze na poboczu widać było żniwo poprzedniej nocy. Tak dużej ilości zabitych zwierząt nie widziałam jeszcze nigdy, to też cena za mała powierzchni pełną dzikich zwierząt.

Tasmania ! Hobart i okolice.

2009-01-11T13:14:00.004+10:00

W niedziele o poranku wylądowaliśmy w Hobart, cały terminal to tak naprawdę taki większy barak. Co nas odrobinę zdziwiło przy drzwiach wejściowych do terminalu stał policjant z psem, okazuje się bowiem, że obowiązuję tu dodatkowe przepisy mówiące o zakazie wwozu pewnych produktów na teren Tasmanii. Dosłownie 2 kroki za terminalem rozpościerało się pole z przecinającą je autostradą. Zaraz po odebraniu naszego bagażu udaliśmy się odbierać nasze Ferrari , które wypożyczyliśmy na czas pobytu tutaj. Ferrari oczywiście tylko z uwagi na czerwony kolor:) nasz maleńki samochodzik miał stać się naszym środkiem transportu, a jak się potem okazało również powodem pewnych zmartwień, ale o tym potem.

Po chwili już mknęliśmy autostradą do centrum Hobart gdzie na jednej z głównych ulic znajdował się nasz hotelik. Tam po szybkim śniadanku udaliśmy się na zwiedzanie okolic stolicy stanu. Plan zwiedzania na dziś został już w Brisbane starannie rozpisany i przygotowany.

Pierwsze nasze kroki skierowaliśmy w stronę najstarszego w Australii mostu przecinającego niewielką rzekę Coal. Most został zbudowany w 1823 roku przez więźniów dziś stanowi jedną z większych atrakcji w okolicy. Zaraz obok tego najstarszego mostu znajduje się kościół pod wezwaniem świętego Łukasza, który jest najstarszym kościółkiem w Australii. Wspięliśmy się na wzgórze, na którym jest położony, żeby zobaczyć niesamowite wnętrze uroczego maleńkiego kościółka.

Po zrobieniu niesamowitej ilości zdjęć ruszyliśmy dalej w drogę, kolejnym przystankiem naszej wycieczki miał się stać Port Artur.

Port Artur słynie z niechlubnej historii, było to jedno z więzień Australii założone w 1830 roku zasłynęło swoim nadzwyczajnym okrucieństwem wobec skazanych, wśród nich dużą grupę stanowili również mali chłopcy, z których najmłodszy miał lat 8, a na pobyt w tym więzieniu skazano go bodajże za kradzież gęsi. Krwawa historia tego miejsca nie kończy jest jednak w dawnych czasach, w 1996 miała tu miejsce kolejna tragedia, kiedy to kolejny były skazany zabił w tym miejscu 35 osób raniąc drugie tyle.

Dziś jest to jeden z największych tego rodzaju obiektów przeznaczonych do zwiedzania. Poza zwiedzaniem budynków można się również udać na rejs statkiem do wyspy-cmentarza. My, mimo iż poruszeni historią tego miejsca ciągle nie mogliśmy się wybyć porównań do naszych rodzimych miejsc pamięci. Poniżej mała wycieczka po Port Artur.

Unzaliśmy że czas na zmianę klimatu, i odwiedzenie miejsca, w którym spotkaliśmy kwintesencję Tasmanii – a mianowicie, diabły tasmańskie! A że przyszło nam trafić na porę karmienia, do dziś mamy ciarki na plecach na samo wspomnienie dźwięku gruchotanych kości. Bo diabły, mimo iż niewielki mają potężny uścisk szczęki. Po spotkaniu tych przemiłych torbaczy jeszcze bardziej mamy nadzieję, że wkrótce uda się znaleźć przyczynę i antidotum na raka, których teraz dziesiątkuje pogłowie tych słodkich zwierząt na wolności.

Jak zawsze kiedy dużo sie dzieje , czas ucieka bardzo szybko, nie zdążyliśmy sie dobrze zoreintowac a być już czas na powrót do Hobart. Popołudniowy spacer po mieście i kolacje. Miasteczko jest oczywiście jak cała Tasmania malutkie i bardzo urocze, pełne ceglanych starych budynków, z uroczym portem, takie trochę bajkowe nawet.

W Tasmanii przyszło nam cieszyć się jeszcze jedną rzeczą. W związku z położeniem i faktem, że tasmańczycy postanowili podobnie jak np. Polacy zmieniać czas z zimowego na letni, noc zapadała dopiero dobrze po 21. Miło było znowu cieszyć się powoli zapadającym zmierzchem. To plus pogoda, która okazała się być znakomita, jeszcze bardziej rozbudzało nasz zachwyt tym miejscem.

Tymczasem pora spać - jutro rano, bowiem wyruszamy na wyspę.

Wyprawa. A wszytko zaczeło się w Melbourne...

2009-01-10T11:48:00.003+10:00

Tym razem milczenie na blogu spowodowane było tygodniową wyprawą, którą to zorganizowaliśmy sobie w ramach naszej drugiej rocznicy ślubu.

Celem wyprawy jednogłośnie została wybrana Tasmania. Maleńka wysepka leżąca na południu od kontynentalnej Australii, a zarazem kolejny jej stan. Miejsce, o którym nasłuchaliśmy się wiele od naszych zachwyconych znajomych i które zawsze chcieliśmy odwiedzić.

Z pełną głową pomysłów na najbliższe dni w sobotni poranek, choć wypadałoby powiedzieć noc, bo była godzina 3.50 jechaliśmy już na lotnisko. Z uwagi na wielkość lotniska w Hobart, stolicy stanu Tasmania, jest tylko jeden bezpośredni lot z Brisbane, dzięki czemu przyszło nam trochę zboczyć z docelowego planu i spędzić jeden dzień w Melbourne.

A jak Melbourne to oczywiście Zoo :)

Pewnie nie szczególnie zdziwi Was ta informacja, ale odwiedzamy wszelkie możliwe zoo, które przytrafią się nam na szlakach naszych podróży. Ale od początku.

W Melbourne wylądowaliśmy ok. 9 rano i pierwszym, co nas uderzyło była pogoda, ja wiem, że to 9 rano to ciągle poranek ale… było przeraźliwie zimno! Dodam tylko że tu u nas jest środek lata, a ja po wyjściu z lotniska miałam ochotę udać się do sklepu z pamiątkami po szalik i czapkę ! Tak sobie po cichu myślałam o tych wszystkich Polakach, którzy za miejsce zamieszkania w Australii wybrali Melbourne, a wiem, że jest ich sporo, czy oni nie mają dość takiej pogody?! Mimo wszelkich uroków, które roztacza to miasto, począwszy od maleńkich kawiarenek na każdym rogu ulicy przez słynne w całej Australii tramwaje, pogoda jest tu zupełnie nieprzewidywalna. Po raz kolejny przyszło mi się cieszyć w duchu, że my mieszkamy w zdecydowanie cieplejszym miejscu.

Po tym jak przemarzałam na lotnisku zdecydowałam się zabrać całą masę ubrań na nasz spacer po mieście i wizytę w zoo. No i jak to w Melbourne na przemian zakładałam je wszystkie żeby za chwile zdejmować, jest to chyba jedyne mi znane miejsce na ziemi, w którym tak szybko i często zmienia się aura.

Kiedy już dotarliśmy do city postanowiliśmy skorzystać z okazji i do zoo dotrzeć tramwajem. W końcu już bardzo dawno nie jeździliśmy żadnym. Wycieczka tramwajem była niezwykle urocza, do tego stopnia że prawie przegapiliśmy nasz przystanek !

Droga z przystanku do zoo wiedzie przez park, z którego roztaczała niesamowita się panorama centrum Melbourne. Chwilę później byliśmy już zoo, okazało się że pracownicy innych zoo mają tu wstęp za darmo :) taką też miłą niespodzianką zaczęliśmy nasz ponad 3 godzinny spacer. Tutejsze zoo jest wyjątkowo duże, a zwierzęta wydają się być szczęśliwe, jedno co nas zdziwiło to fakt, że w ciągu tych wielu godzin spacerowania nie udało się nam spotkać nikogo z obsługi, no cóż może tutejsi opiekunowie zwierząt mają jakieś tajemne przejścia :)

A poniżej skrócona foto relacja z naszej wizyty w zoo.

Po tym dość długim spacerze odrobinę zgłodnieliśmy, postanowiliśmy udać się na nadbrzeża rzeki Yarra na kolacje.

Jeszcze tylko krótka sesja zdjęciowa i czas na powrót do hotelu, następnego poranka mieliśmy wylądować u celu naszej podróży, na maleńkim lotnisku w Hobart.

Puk puk !

2009-01-06T18:44:00.010+10:00

Tak , tak wiem, że dawno nic się tu nie pojawiało i cisza na dobre zagościła na blogu. Jednym z moich postanowień noworocznych była zmiana tego stanu rzeczy i chęć nadrobienia straconych historii i ciągłego dostarczania nowych oczywiście.

Powodów, dla których blog trochę ucichł jest przynajmniej kilka. Trochę się w naszym życiu ostatnio pozmieniało, po pierwsze od jakiś paru miesięcy Lukas pracuje w Syndey, a że Sydney leży odrobinę dalej niż za miedzą, Lukas lata w tę i z powrotem każdego tygodnia. Kiedy już szczęśliwie jest w domu w weekend ja najczęściej jestem w pracy, co zrobić, taka branża, która pracuje wtedy kiedy inni mają wolne. Wiec jak już nawet uda nam się zgrać nasze grafiki i mamy jakiś czas wolny dla siebie staramy się go spędzić najlepiej jak tylko możemy. A co za tym idzie ilość niesamowitych wycieczek w nieznane trochę ostatnimi czasy spadła.

Ale , ale, nie jest tak źle oczywiście. W grudniu jak prawie każdym biurze, u Lukasa w pracy również była przerwa świąteczno-noworoczna i dzięki niej spędziliśmy mnóstwo czasu razem. Z prawdziwie polskich obchodów Świąt Bożego Narodzenia nam tradycyjnie po polsku udało się przygotować Wigilie z 12 potrawami, białym obrusem na stole, kolędami w tle i dodatkowym talerzem. Zaraz następnego dnia ja pobiegłam do pracy przytulać moje miśki, żeby dla odmiany mieć wolny Nowy Rok.

W tym roku postanowiliśmy spędzić Sylwestra w najlepszym z możliwych towarzystw, czyli swoim własnym. O poranku wsiedliśmy w samochód udaliśmy się na plaże, w końcu jakby nie było jesteśmy Australii w środku słonecznego lata.

Udaliśmy się do leżącej nieopodal Gold Coast , Coolangatty. Słoneczko od rana ślicznie przyświecało a kiedy dotarliśmy na miejsce była pora mniej więcej śniadaniowa, udaliśmy się więc na miasto w poszukiwaniu jakiegoś przytulnego miejsca na małe conieco. Po śniadanku pokręciliśmy się jeszcze chwile po okolicy i dopiero około południa udaliśmy się na plaże. A że nie było to nasze pierwsze plażowanie tutaj wiemy już że koniecznie należy nasmarować się przed leżakowaniem i to nie byle jak , bo kremem z filtrem +30 i najlepiej jeszcze wodoodpornym. Tak więc zaraz po rozłożeniu kocyków, wiaderek , desek do pływania i całej reszty zabraliśmy się do wzajemnego smarowania. Wszystko wydawało się być w porządku aż do momentu zejścia z plaży. W miedzy czasie był czas na kąpiele, zabawy w surfing, łapanie fal, budowanie zamków z piasku , długie spacery, zbieranie muszelek i wiele wiele innych rzeczy które zwykle się na plaży robi. Wracając ze spaceru Lukas się zaczął ze mnie śmiać, że chyba sobie twarzyczki nie posmarowałam równo, bo bije ode mnie czerwienią, a ja mu na to żeby spojrzał na własne lico lepiej.

Szybko okazało się że a i owszem smarowanie ochronne jest niezwykle istotne ale nie przed wyjściem na plaże a przed wyjściem na słońce ! I do domu wracały już 2 ślicznie wypieczone raczki! I jak tu się pokazać z takim staniem na obchodach Nowego Roku !

Z wielkimi oporami wyszykowaliśmy się w końcu i udaliśmy się do City, chroniąc się przed najmniejszymi nawet popołudniowymi promieniami słońca. Potem już tylko na South Bank gdzie tegoroczna zabawa miała miejsce. Szybko się ulokowaliśmy w naszym ulubionym pubie i pozostało czekać na fajerwerki. A że zaliczamy się powoli do tej samej grupy co emeryci i dzieci postanowiliśmy udać się na przedwczesne fajerwerki o 20.30 J Niczym się notabene nie różniące od właściwych !

Zaraz po wystrzeleniu w powietrze dochodu narodowego brutto małego państwa postanowiliśmy wrócić do domu, co by ustrzec się przed całym tłumem, który wracał będzie po północy. W domy jeszcze kilka kolorowych sylwestrowych drinków, krótka rozmowa z rodzicami w Polsce, którym do Nowego Roku zostało jeszcze wieleee czasu, i z lampką szampana witaliśmy kolejny rok. Zastanawiając się po ciuchu, co nam on przyniesie , co i z kim, będziemy celebrować za rok w Sylwestrową noc.

Tym samym życzymy spełnienia wszystkich mocnych postanowień noworocznych i samych niesamowitych wspomnień za rok. Szczęśliwego Nowego Roku !

Rufus

2008-10-31T18:25:00.004+10:00

Wyjeżdżając z Polski prawie 2 lata temu zostawialiśmy wiele ważnych dla nas osób, poza

oczywiście naszymi rodzinami i przyjaciółmi przyszło nam się również pożegnać z naszym czworonogiem. Przenosiny kota na drugi koniec świata były by dla naszego futrzaka zbyt dużą przygodą i tym samym nasz tygrys trafił w najlepsze z możliwych rąk – raz jeszcze dziękujemy Kasi za przygarnięcie naszego zezulca :)

I mniej więcej od tego momentu zaczęły się między nami dyskusje na temat nowej futrzanej kulki.

Niestety nie łatwo było znaleźć miejsce w którym możemy zamieszkać z kotem i tym samym myśl o nowym kociaku wydawała się nam dość odległa.

Aż któregoś dnia zupełnie niespodziewanie na moje powtarzające się pytanie „ weźmiemy sobie kiciusia?” Lukas odpowiedział „ok, czemu nie”. I tak właśnie zaczęła się historia naszego nowego członka rodziny.

Wybieraliśmy , wymyślaliśmy i od podjęcia decyzji do momentu przyjazdu naszego czworonoga musiało minąć aż 5 tygodni, nie powiem dłużyło się strasznie.

W miedzy czasie Lukas zdołał odwiedzić naszego podopiecznego, kiedy ten był w wieku 5 tygodni i jeszcze wesoło harcował z mamą i rodzeństwem. Kiedy po raz pierwszy zobaczyłam zdjęcia tej małej szarej kulki jeszcze bardziej nie mogłam się doczekać. Pięć tygodni później nasz młody Rufus przyleciał w raz z Lukasem z Syndey. Złożyło się tak że Rufus skończył swoje 10 tygodni i mógł podróżować samolotem w bardzo odpowiednim czasie, bo dzięki temu stał się jednocześnie prezentem urodzinowym dla Lukasa.:)

Wow ! On ciągle był maleńki ! Albo ja nie pamiętam już jak wyglądał nasz Tygrys w jego wieku albo on naprawdę był maleńki, w końcu był najmniejszy z całego rodzeństwa. Kiedy po raz pierwszy jeszcze w samochodzie pogłaskałam go po jego maleńkiej główce rozległo się głośnie mruczenie – jak tu go nie kochać!

Taka mała kluska już po chwili wariowała po całym domu, błyskawicznie opanował miejsca kuwety, misek , zabawek. To plus zupełnie psie zachowanie nasz nowy kot podążał i podąża do dziś za nami wszędzie, wszędzie sumie gdzie się nie ruszymy jest i on. Ta futrzana maskotka która spokojnie mieściła się na dłoni biegała po schodach w dół i górę z prędkością światła, czasem myląc odrobinę schodki – co wyglądało nawet bardziej komicznie.

Dziś mijają 3 tygodnie o kiedy mamy nowego członka rodziny i już zupełnie nie wyobrażamy sobie życia bez niego. Zupełnie nam nie przeszkadzają pobudki o 5 rano, kiedy to nasza puma ma największą ochotę na zabawę, a skoro ptaki już wstały to on w sumie też!

Teraz co jakiś czas odbywają się u nas „biegi konia” – każdy właściciel kota wie pewnie o czym mówię, to takie zupełnie bezcelowe bardzo szybkie przemieszczanie się po domu. W przerwach jest też konkurs skoków wzwyż i dal oraz ulubiona ostatnio zabawa z użyciem wielkanocnego kurczaka :)

Mniej więcej raz na dwa dni zjawia się ktoś z naszych znajomych, żeby pobawić się z naszym małym kotkiem. Stał się absolutną gwiazdą wśród znajomych za sprawą widowiskowych sald i skoków, a może bardziej za sprawą wtulania się w rękaw i mruczenia w przerwach.

Mamy z nim i z niego wiele radości ,łapiemy teraz każda chwile z jego dzieciństwa i pstrykamy mu zdjęcia jak szaleni, bo tak naprawdę to ciągle tylko mały Rufik , który musi jeszcze sporo urosnąć żeby stać sie Rufusem.

Wieloryby !

2008-09-30T15:45:00.009+10:00

Korzystając z tego, że gościliśmy Pawła w czasie kiedy wieloryby udają się na gody, postanowiliśmy wybrać się na bezkrwawe łowy.

Nasz rejs zarezerwowaliśmy kilka dni wcześniej i już o świcie w pewną sobotę mknęliśmy trasą na Gold Coast.

A że na miejsce dotarliśmy odrobinę wcześniej dzień rozpoczęliśmy od pysznej kawki i spaceru po uśpionym jeszcze Gold Coast.

Na przystań udaliśmy się na czas i już przed 9 razem z cała załogą wypływaliśmy z przystani.
Dzięki temu, że nasza łódeczka nie była zbyt duża nie było również tłumów, co gwarantowało nam że jeśli pokażą się wieloryby każdy będzie miał okazje się im przyjrzeć.

Około godziny zajęło nam wypłyniecie na ocean Płynąc między niesamowitymi domami położonymi nad kanałem, nie raz zapierało nam w dech w piersiach, no bo, że prywatna plaża i wielkie patio to jeszcze rozumiem, ale żeby od razu lądowisko dla helikoptera – to już przesada !

Wody oceanu tego dnia okazały się wyjątkowo spokojne, dzięki czemu wszyscy jako tako przetrwali bujanie łódeczką, i obyło się bez wielkich objawów choroby morskiej.

Woda kołysała nas spokojnie a słoneczko przyświecało kiedy naszym oczom ukazał się pierwszy wielorybi grzbiet!

Wow, wieloryby są zupełnie niesamowite, olbrzymie, dostojne a jednoczenie tak skore do zabawy. „ Nasz” wieloryb okazał się samicą, mało tego mięliśmy to szczęście, że samicą ze świeżo narodzonym młodym. Co prawda wielorybia mama była bardzo ostrożna w wypuszczaniu młodego zbyt blisko nas, ale mimo to mogliśmy się im całkiem dobrze przyjrzeć.

Wieloryby które spotkaliśmy, należą do długopłetwowców, zwanych w skrócie humbak, nazwa ich wzięła się z wglądu ich niesamowitych płetw, które wyglądają zupełnie jak skrzydła, kiedy te niesamowite ssaki pływają. Te olbrzymy , bo ważące nawet ponad 50 ton ! i mierzące ponad 15 metrów ssaki są niesamowicie zwinne i piękne. A młode które towarzyszyło naszej mamie miało zaledwie parę dni i już ważyło ok. 1500 kg!

Nasza gonitwa za tą uroczą dwójką trwała prawie godzinę, i już kiedy zbieraliśmy się w drogę powrotną , na pożegnanie, mamusia pomachała nam swoją olbrzymią płetwą. Wrzasków zachwytu nie było końca.

Singapur część 3, czyli jak zobaczyć jak najwięcej w ciągu 1 dnia.

2008-09-22T19:40:00.008+10:00

Ostatni dzień pobytu w Singapurze okazał się bardzo intensywny. Był to jeden w ciągu, których trzeba odrobinę ścigać się z czasem.

Obmyślając różne rzeczy, które chcielibyśmy zobaczyć w tym dniu, padło na: niesamowitą wyspę Sentosa, będącą jednocześnie najdalej wysuniętym miejscem w Azji, wybranie się poza dzielnice biznesu i przyjrzenia się odrobinę bliżej wielo religijności tego miejsca, a na koniec już zupełnie wybranie się na nocne safari.

Dzień zapowiadał się niesamowicie.

Na pierwszy ogień wybraliśmy wyspę. Można się tam dostać na kilka sposobów jednym z nich

jest kolejka linowa. W ciągu kilku minut można przyglądać się miastu z góry, żeby zaraz potem postawić swoje pierwsze kroki w cudownym miejscu. Sentosa proponuje wiele rozrywek , nie łatwo było się zdecydować na klika z nich bo chcieliśmy zobaczyć wszystko ,ale czas niestety nas gonił. Na początek wybraliśmy się na spacer do kolejnego już Merlinona , ten umieszczony był w niesamowicie kolorowym parku, pełnym cudownych kwiatów, fantastycznych fontann i wodospadów.

Zaraz potem wybraliśmy się do tutejszego oceanarium. Musze znowu to powiedzieć o Singapurze, to było najlepsze oceanarium w jakim kiedykolwiek byłam. Pominę fakt , że było to pierwsze takie miejsce w którym można było dotykać wszystkiego. Pierwsze akwarium już na wejściu zapraszało do dotykania rożnych żyjątek rafy koralowej , w kolejnym można było karmić z ręki ryby, a w następny absolutny hit – można było karmić wielkie płaszczki !

Wow ! uczucie karmienia płaszczek kawałkami rybek pozostanie na długo w mojej pamięci , absolutnie niesamowite! Płaszczki, których nauczyliśmy się obawiać, głównie przez ich telewizyjny kiepski PR, okazały się niesamowite, a te ich pyszczki wsysające kawałki ryby wraz z kawałkiem mojej ręki - niezapomniane !

Cale akwarium utrzymane jest w takim samym klimacie, jest bardzo interaktywne i edukacyjne, jedno z miejsc godnych polecenia. My spędziliśmy tam sporo czasu bawiąc się naprawdę
przednio.

Zaraz potem mięliśmy w planach pokaz różowych delfinów. Nie, nie byliśmy pod wpływem nadmiaru słońca , ani innych wyskokowych napojów. Różowe delfiny są jedną z atrakcji wyspy Sentosa, wiec czemu nie skorzystać.

Delfiny pokazały nam niesamowite show, i co ciekawe naprawdę były różowe !

Temperatura otoczenia po tym pokazie była już tak wysoka, że ja nie zawahałam się skorzystać z jednej z plaż i wskoczyć do wody!

Czasu nie było wiele, i na dłuższe leniuchowanie plażowe nie było czasu.

Pożegnaliśmy wiec szybko Sentosa

Island i znaną nam już drogą wróciliśmy na ląd.

A że dzielnicę biznesu mięliśmy już dość dobrze poznaną, a nigdy biurowce nie stanowiły mojej osobistej pasji, przyszedł czas na przedmieścia Singapuru. Tam gdzie kończą się już garnitury i krawaty a zaczyna prawdziwa Azja. Wyruszyliśmy szlakiem wielo kulturowym, starając się zobaczyć i o ile to możliwe, poznać różne przeplatające się tu religie. Była to dla nas ciekawa lekcja innych kultur, sposobów wyznawania wiary i otwartości tutejszych ludzi. Dzięki tej części Singapuru zobaczyliśmy, że mimo iż Singapur zajmuje niewielki kawałek ziemi, można się w nim znaleźć odrobinę wszystkiego, były Indie i Chiny i mieszanina wielu innych kultur. Czasem warto oddalić się od atrakcji turystycznych aby poznać kawałek czegoś prawdziwego.

Już zupełnie na koniec mięliśmy przewidziane noce safari, w znajdującym się tuż obok zoo parku.

Chyba mięliśmy zbyt wygórowane wymagania, bo tłum ludzi, organizacja całego safari i sama idea trochę nas zawiodły. A że nie można było robić zdjęć niestety nie możemy Wam nic z tej nocy pokazać.

Dobrze po północy kładliśmy się do łóżek , następnego dnia mięliśmy lecieć do domu.

Wakacje jak wszystko kiedyś maja swój koniec.

Następnego już dnia , tak w okolicach 19 przywitało nas Brisbane, nie ma co tęskniliśmy już trochę za naszym domem. I choć dla nas był to koniec wakacji, dla Pawła tak naprawdę one się właśnie zaczynały, co nam również dawało kolejny miesiąc dobrej zabawy.

Singapur część 2 , wizyta w ZOO i kolacja na liściach

2008-09-18T20:07:00.002+10:00

Drugi dzień pobytu prawie na równiku mięliśmy dobrze zaplanowany.

O poranku wsiedliśmy w transport publiczny i udaliśmy się do Singapurskiego ZOO – zgadnijcie czyj to mógł być pomysł :)

Po drodze do ZOO mięliśmy już pierwsza niespodziankę, kierowca naszego autobusu musiał zatrzymać się na chwile żeby przepuścić przechodzące przez ulice stado małp ! wow !

Singapurskie ZOO jest najlepszym zoo jakie odwiedziłam w swoim życiu, a odwidziałam już wiele innych ZOO.

Wszystko dopracowane jest w najmniejszych szczegółach, zwierzęta wyglądają super, wybiegi zaplanowane są doskonale i z pomysłem. ZOO jest olbrzymie i kilka dobrych godzin zajęło nam zwiedzanie, poza samodzielnymi wędrówkami między wybiegami, ZOO ma zaplanowanych kilka niesamowitych pokazów. Wszystko razem składa się na dzień pełen fantastycznych wrażeń.

Miłośników przyrody zapraszam poniżej na mała przechadzką po Singapurskim ZOO.

Po wyczerpującym dniu pełnym wrażeń w ZOO udaliśmy się na poszukiwanie jedzenia, udaliśmy się do Little India, gdzie zupełnie przypadkiem obserwując tylko gęstość zaludnienia okolicznych knajpek, wylądowaliśmy na kolacji miejscu gdzie zamiast talerzy dostaje się wielkie liście bambusa !

Z pełnymi brzuszkami postanowiliśmy przyjrzeć się miastu po zmroku.

Singapur nocą mieni się całą masą kolorów. Zresztą zobaczcie sami.

A tuż przed powrotem do domu, przyszedł nam do głowy pewien niesamowity i odrobinę niestandardowy pomysł. Jako ludziki szukające wrażeń i popchnięte pojawiającymi się tu i ówdzie się znakami zakazu. A znaki zakazu były dość niestandardowe bo mówiły o nie spożywaniu owoców durianu w metrze.

No właśnie w Singapurze bardzo łatwo i tanio można dostać ten niesamowity owoc. Zapytacie co w nim niesamowitego, hmm durian znany jest z niezwykle delikatnego i wykwintnego smaku, ale również o wiele bardziej, z ohydnego zapachu. Wiec zaraz po zatkaniu nosów postanowiliśmy spróbować samego owocu.

Było warto, bo takie rzeczy nie zdarzają się codziennie, a ciekawi zawsze będziemy obcych smaków, więc aby się przekonać musicie sami wyśledzić duriana na Waszej drodze, my nie zdradzimy nic na temat walorów tego owocu. ;)

Singapur dzień 1, czyli walka ze snem i temperatura:)

2008-09-17T19:14:00.005+10:00

Singapur przywitał nas o poranku. Mimo wczesnej pory temperatura bliska była 30 stopni, a wilgotność powietrza była tak duża, że można było mieć wrażenie, że zamiast tlenu wdychamy wiszącą wokoło wodę.

Zabraliśmy więc szybko nasz cały bagaż i udaliśmy się do hotelu, gdzie po chwili okazało się że nasz pokój będzie gotowy dopiero za parę godzin. Co przyczyniło się do tego, że musieliśmy pozostać w pionie. Szybka zmiana stroju na znacznie lżejszy i upadliśmy się na zwiedzanie miasta.

Na początek zaskoczyła nas przyroda, wszędzie było ślicznie zielno, dookoła kwitły niesamowicie kolorowe drzewa, wszystko dookoła zdawało się tętnić życiem.

Zaraz po tym naszym oczom ukazało się wielkie koło, z którego na podobieństwo „londyńskiego oka”, podziwia się Singapur.

Prawdopodobnie w normalnych warunkach oglądaliśmy okolicę z zapartym tchem, jednak tym razem po pierwszych ochach i achach zaczęły zamykać nam się oczka i wzajemnie próbowaliśmy się budzić. Doszliśmy do wniosku że nie możemy dziś zwiedzać nic na siedząco, musimy pozostać w ruchu jak najdłużej :)

Udaliśmy się na poszukiwania Merliona, słynnego symbolu Singapuru, pół lwa pół rybę. Singapur to państwo-miasto o powierzchni 570 m kw, która prawie w całości pokryta jest wznoszącymi się tu i ówdzie wieżowcami. Przedzieranie się przez tą betonową dżungle w taki upał nie było łatwe.

Poszukiwania okazały się na tyle wyczerpujące że zrobiliśmy sobie małą przerwę na tutejsze piwko! Nie ma to jak zimne piwko w taki upał ! ehhh!

Po tym krótkim postoju zdecydowanie łatwiej szukało nam się symbolu Singapuru.

Okazało się, że Merlion występuje w 2 odsłonach, małej i dużej, zdjęcia zrobiliśmy profilaktycznie obu.

Sesja fotograficzna i poprzedzające ją spacerowanie doprowadziło nas prawie do godziny w której mogliśmy udać się do hotelu. I tak z mrożona kawą w dłoni , podpierając się nosami dotarliśmy do miejsca gdzie można spokojnie, w klimatyzowanych warunkach wyspać się :)

Przy okazji warto dodać, że sieć singapurskiego metra robi niesamowite wrażenie, wszystko jest świetnie oznaczone, wielopoziomowe i bardzo przyjazne nie tylko mieszkańcom ale również turystom.

Wróciliśmy !

2008-09-08T20:40:00.015+10:00

Jak każde wakacje nasze też się skończyły. Cały ten długi czas minął nam bardzo szybko i pracowicie. Przejechaliśmy wiele kilometrów wzdłuż i szerz Polski, kilka dodatkowych po Irlandii i zrobiliśmy wiele wiele kroków w Singapurze.

Te wakacje były dla nas wyjątkowe. Po raz pierwszy po 1.5 roku spotkaliśmy nasze rodziny, przyjaciół, odwiedziliśmy ulubione miejsce i wcinaliśmy polskie jedzono.

Ja przez pierwsze parę dni chodziłam trochę jak zaklęta w innym świecie. Ciągle dziwiło mnie że wszyscy dookoła mówią po polsku :) tak, tak po tak długim czasie okazało się to dla mnie niemałym zaskoczeniem. W końcu przez ostatni czas jedyną osobą z którą rozmawiam codziennie po polsku był Lukas, a tu nagle i zupełnie niespodziewanie słyszę tylko polski.

Wszyscy kierowcy jeździli jak szaleńcy, nie dość że po drugiej stronie , to jeszcze niespodziewanie mając przepisy ruchu drogowego zupełnie za nic. Wiem że to może zabrzmieć dziwnie, ale przywykłam trochę do tego, że ludzie przestrzegają ograniczeń i nie wyprzedzają na trzeciego.

A poza tym, wow!

Wszyscy ludzie których nie widzieliśmy ,cała masa uścisków, całusów, historii do opowiedzenia, piwa do wypicia. Tak ludzie i to że znowu mogliśmy z nimi być, śmiać się do łez i gadać do białego rana, to było to czego nam najbardziej brakowało przez te półtora roku i będzie na pewno brakować po powrocie do domu.

Tak właśnie, do domu, Australia stała się naszym domem, mimo że przez ten cały czas kiedy tu byliśmy myślami byśmy z naszymi rodzinami i przyjaciółmi i mimo ze ominęło nas wiele ważnych wydarzeń w życiu naszych bliskich. Jedni maja zupełnie nowe dzieci, inni dopiero co przysięgali sobie miłość a jeszcze inni wybierali kolor ścian i dodatków w nowych domach. To wszystko nas ominęło, ale wiemy że tak gdzieś głęboko cały czas pozostaliśmy sobie bliscy , nie ważne w jakim kątku świata się właśnie znajdujemy.

W Polsce postanowiliśmy poczuć się trochę jak turyści, robiliśmy masę zdjęć, odwiedziliśmy wiele ślicznych miejsc, zaczynając od Warszawy, przez cudowny Kraków , przez Elbląg aż po Gdańsk. Raz jeszcze gorąco wszystkich ściskamy i dziękujemy za cały czas poświęcany nam.

Wieczory kiedy wydzieraliśmy się na karaoke, dni kiedy zajadaliśmy się lodami na warszawskiej starówce, grilowalismy popijając polskie piwko w burzowy wieczór, robiliśmy powtórki z wesela, przytulaliśmy nowonarodzone niemowlęta, przekonywaliśmy trębacza z mariackiej wieży żeby wpuścił nas na górę na hejnał – notabene – udało się ! , graliśmy w kręgle do utraty czucia w nadgarstku :), spacerowaliśmy po Gdańskim Zoo, malowaliśmy wzorki na działkowym domu, wpatrywaliśmy się w szybujące tu i ówdzie bociany…ahh można by tak bardzo długo , cały nasz pobyt w Polsce był bardzo zajmujący, i często musieliśmy brać oddech żeby przypomnieć sobie że to na pewno wakacje :) ale oczywiście i niezaprzeczalnie było to niesamowite 4 tygodnie naszego życia i na długo pozostaną w naszej pamięci.

Ale taki prawdziwy czas wakacji zaczął się dla nas po tym jak wyjechaliśmy z Polski, wtedy dopiero udało nam się trochę zwolnić , odpocząć i zobaczyć przy okazji kawałek świata. Zaczęliśmy od

ślicznej zielonej wyspy, gdzie choć często pada deszcz, łąki nigdy nie przestają być zielne, a w sumie wszędzie można spotkać owce, niesamowite kamienne zamki, jeszcze bardziej niezapomniane Irlandzkie knajpki. Te kilka dni w Irlandii były niesamowite i na pewno musimy kiedyś jeszcze odwiedzić ten zakątek Ziemi i zgłębić jego tajemnice odrobinę bardziej.

Potem przyszło nam się spakować, tu mięliśmy mały nadbagaż, zabierając z nami Pawła – młodszego brata Lukasa, który miał spędzić u nas wakacje.

Po jakiś 15 godzinach podróżowania wylądowaliśmy niemalże na równiku.

Starym zwyczajem postanowiliśmy w drodze do domu zobaczyć kolejny kawałek Azji. Tym razem wybór padł na Singapur, znany na świecie jako chyba najczystsze miasto. Miasto lwa przywitało nas 30paro stopniowym upałem, i jakoś 90 procentowa wilgotnością powietrza, co było , szczególnie przez pierwsze godziny, zupełnie nie do zniesienia. Poza warunkami pogodowymi pozostawała jeszcze przemożna ochota snu, gdzie tylko udało nam się przysiąść na chwilę zamykały się nam oczęta. Mimo to, walcząc ze snem, próbowaliśmy zwiedzać miasto lwa.

O czym już w kolejnym odcinku :)

Słów kilka o ..koalach.

2008-06-24T17:06:00.011+10:00

Jako, że naciski na napisanie kolejnego posta płyną ze wszech stron, i oskarżana już jestem o nie wycieranie kurzu na blogu, postanowiła skrobnąć słów kilka o tym co ostatnio zabiera cały mój czas. O koalach.

Jak wiecie, prace z tymi milusińskimi zaczęłam nie tak dawno temu i dopiero poznaje moich nowych kolegów z pracy.

Zacznę od tego, że w parku w którym pracuje mieszka sobie w sumie 130 koali, wszystkie one mimo, iż na pierwszy rzut oka wyglądają jak KOALE, tak naprawdę są zupełnie różne. Wszystkie mają swoje imiona, osobowości, ulubionych pracowników i takich z którymi na pewno nie będą współpracować, mają swoje dni, lepsze i gorsze – zupełnie tak jak ludzie. Poza wieloma wspólnymi cechami jakie nas ludzi łączą z tymi uroczymi torbaczami jest jeden dość ciekawy – koale zupełnie jak my posiadają unikalne odciski palców !

Od kiedy pamiętam mi te urocze ‘misie’ zawsze kojarzyły się z „naćpanymi” śpiochami. Śpiochami może i są, bo śpią w sumie prawie 20 godzin w ciągu doby, ale w pozostałe 4 godziny nie można by ich nazwać śpiochami, potrafią biegać, skakać między gałęziami, prowadzić bójki, przyjmować najdziwniejsze pozy na świecie i oczywiście jeść. Ich dieta niestety nie jest tak bogata jak nasza, bo jeść mogą tylko liście eukaliptusa, i mimo iż dla mnie wszystkie te liście wyglądają ciągle tak samo, koale wiedza, które są dla nich najlepsze. Dla wszystkich innych zwierząt liście eukaliptusa są trujące, tylko te pluszaki potrafią je trawić i przyswajać tą odrobinę substancji odżywczych z ich środka, a że owych substancji jest niewiele to śpią. Spróbujcie sobie wyobrazić życie tylko na liściach sałaty, zdaje się, że też sporo byśmy spali…

Jak już pisałam wszystkie nasze koale mają imiona, ja jestem dopiero na początku drogi wiec nie potrafię jeszcze rozróżniać wszystkich, ale uważnie je obserwuje i znam coraz większą gromadkę. Poniżej kilka zdjęć koalowych twarzyczek tak co by Wam pokazać że one naprawdę są inne.

Złożyło się też tak, że czas kiedy zaczęłam pracę zbiegł się z momentem pojawiania się maluszków.

Nasze maleńkie koale urodziły się co prawda znacznie wcześniej bo jakieś 6-7 miesięcy temu, były wtedy wielkości żelkowego misia i ważył mniej niż gram. Po pół roku mieszkania w maminej torbie po raz pierwszy pokazują nam swoje mordki, po kolejnych tygodniach zaczynają już wyprawy na plecach swoich mam, a po kolejnych miesiącach są już zupełnie dużymi i ciekawymi świata koalami. Małe koale są zupełnie jak małe dzieci, są ciekawskie, wszystko co da się złapać w łapkę trzeba koniecznie umieścić w buzi! Maluchy są niewiarygodnie mięciutkie, ja nie spotkałam niczego z czym mogłabym ich milutkie futerko porównać, pachną wanilią i są absolutnie doskonałe. A w chwili najmniejszego zagrożenia oczywiście płaczą wzywając mamę, ciekawe jest to że na płacz odpowiadają wszystkie będące w okolicy mamy, nie tylko ta właściwa.

Po tych wszystkich słowach zachwytu przyszedł czas na mała galerie maluszkową.

Najstarszą z naszych tegorocznych koali jest Mckenzie , dziecko z przypadku, którego nie spodziewał się nikt, chyba nawet jego rodzice:) Maluszek jest dzieckiem urodzonym w naszym koalowym ‘domu spokojnej starości’ gdzie nasze najstarsze koale dożywają w spokoju swoich ostatnich dni. Widać na emeryturze również można pokusić się o potomstwo!

Mckenzie jest pierwszym przeze mnie poznanym maleńkim koalą, może też stąd mój ogromny sentyment do niej. Ale jak tu jej nie kochać …

Oj zdaje się że mogłabym tak jeszcze długo edukacyjnie do Was pisać.

Jeśli macie ochotę na trochę więcej edukacyjnych odcinków piszcie a ja postaram się coś na ten temat zaradzić.

A tak już na deser tego odcinka, koala w czapce. A czemu w czapce ? , a to dlatego że jest samcem , który jak przystało na samca, potrafi prowadzić wojny z kolegami z wybiegu, dlatego też, on jak i paru innych rozrabiaków śpi w czapce, co nam daje gwarancje nie pogryzionych koalowych uszów.

Ps. Nasza Australia oficjalnie udaje się na trwające miesiąc wakacje.

Do zobaczenia w Polsce !

Michael Bublé

2008-06-10T15:00:00.005+10:00

Jak niektórzy z Was wiedzą w styczniu tego roku miała miejsce nasza pierwsza rocznica ślubu. 13 stycznia 2007 na zawsze zostanie w naszej pamięci, dlatego też każdą rocznice tego dnia postanowiliśmy traktować wyjątkowo. W tym roku przyszło nam obchodzić rocznicę naszego ślubu blisko pól roku po jej rzeczywistej dacie, ale czy nie warto czekać jeśli na obchody owego dnia, kiedy otrzymało się bilety na KONCERT MICHEALA BUBLE !

Dla tych którzy nie mają pojęcia o kim mówię tu mała próbka jego talentu.

My nie mogliśmy się doczekać, na miejsce dotarliśmy na czas, a w całej sali koncertowej dawało się wyczuć poczucie oczekiwania i napięcia.

Jak przed każda wielką gwiazdą , tak i przed młodziutkim Michaelem występował rozgrzewacz, i tym razem było to niezapomniane Naturally 7. Niesamowity zespół tworzący muzykę tylko za pomocą swoich głosów. Był to niewątpliwie najlepszy starter jaki przyszło nam słyszeć, i jeśli tylko chłopaki z Naturally 7 zdecydują się na koncert w Brissie my na pewno tam będziemy !

Po chwili przyszedł czas na Michaela, wśród ciszy oczekiwania i przy pierwszych dźwiękach muzyki pojawiła się jego sylwetka, oczywiście krzykom i piskom żeńskiej części publiczności nie było końca.

Koncert był niezapomniany, milo wielkiej sali w której się on odbywał atmosfera była niczym z małego zatłoczonego pubu. Dokoła otaczała nas wspaniała swingowa muzyka i niesamowity głos dzisiejszej gwiazdy.

My przez kilka kolejnych dni podśpiewaliśmy jeszcze zasłyszane tego wieczoru kawałki

A oto i krótka foto relacja z tego jak było.

O marzeniach.

2008-05-25T17:14:00.007+10:00

Historia, która chce Wam dziś opowiedzieć ma swój początek dość dawno temu. Już bliska byłam napisać, że wszystko zaczęło się 1 marca 2007 kiedy to… ale właśnie pisząc to zdałam sobie sprawę, że ta historia ma swój początek znacznie wcześniej. Tak naprawę chyba ciężko będzie ten początek znaleźć, tak jak ciężko jest znaleźć początek niektórych marzeń. Jedne z marzeń rodzą się pod wpływem przeróżnych wydarzeń naszego życia, a z innymi, śmie wierzyć, po prostu się rodzimy. I właśnie tak mniej więcej w chwili mych narodzin, urodziło się również marzenie, które chce Wam dziś opisać. Od kiedy tylko pamiętam moją wielką pasją były zwierzęta. Nie jakieś konkretne gatunki, czy osobniki, ale generalnie zwierzęta, wszelkie, duże, małe, dzikie i oswojone, milutkie i te złośliwe też. I kiedy tylko mogłam podejmować świadome decyzje w moim życiu zawsze pamiętałam o mojej największej pasji, miłości, powołaniu. Marzeniem mojego życia było móc pracować ze zwierzętami. Z jednej strony jakże ogólne marzenie, a z drugiej jak bardzo specyficzne. O mojej pasji wiedzą zdaje się wszyscy, którzy kiedykolwiek mnie poznali, niektórzy mieli nawet okazje widzieć mnie w „akcji”. Niespecjalnym zdziwieniem dla moich rodziców był wybór kierunku studiów, zwierzęta sprowadzane do domu czy wakacje spędzane w otoczeniu wszelkiej maści fauny.

Niestety jak to bywa z marzeniami nie zawsze łatwa jest droga do ich spełnienia. Tak też było i ze mną i moim marzeniem. Po latach prób znalezienia wymarzonej pracy, zapukała do moich drzwi rzeczywistość, która swoją brutalnością posadziła mnie za biurkiem, ba nie za jednym biurkiem. Biurek było wiele, niejednokrotnie biurkowa praca dawała mi poczucie spełnienia ale zawsze gdzieś na końcu głowy pamiętałam o tym co chce robić najbardziej na świecie.

Kiedy zrodził się pomysł Australii, to poza wieloma powodami dla których chcieliśmy tu przybyć, poza całą masą oczywistych powodów, był też ten jeden ukryty powód. Australia daje szanse, szanse na wymarzoną pracę.

Przez pierwsze tygodnie starłam się ze ścianą, i wcale nie było łatwo odłożyć marzenia na chwile znowu na półkę. Wymarzone pozycje oczywiście były co jakiś czas ogłaszane, ale jakoś nikomu nie przychodziło do głowy spotkać się ze mną w ich sprawie. Polski dyplom i dobre chęci nie zawsze wystarczą.

Były już takie chwile kiedy myślałam o powrocie za biurko, ale wtedy przychodziła myśl czy trzeba koniecznie było przenosić się 15 000 km żeby pracować tak samo ? odpowiedź na to pytanie zawsze była taka sama. Do tego był jeszcze mój super mąż który znosił dzielnie wszelkie moje nastroje, wspierał pomysły, a często po prostu był, co dla mnie było i jest nie lada podporą i pomocą. Za co mu teraz oficjalnie mogę serdecznie podziękować !

Już wspomnianego 1 marca 2007 wybraliśmy się na jedna z pierwszych samodzielnych wycieczek tu w Australii. Odwiedziliśmy największy na świecie park koali – Lone Pine Koala Sanctuary. Ja zakochałam się tym miejscu niejako od pierwszego wejrzenia. Potem odwiedzaliśmy inne parki łącznie z wielkim Australia Zoo, a ja ciągle pamiętałam o tym pierwszym. Może dlatego, że był pierwszym, a może dlatego że przypomniał mi podobny park w którym pracowałam w Polsce, a może dlatego, że było zielono, kameralnie, sama nie wiem, wiem tylko że wtedy obiecałam sobie zrobić wszystko żeby pracować właśnie tam.

A jeśli czegoś chce się bardzo bardzo, to szanse na to że to się stanie wzrastają odrobinę, to plus, ciężka praca i wytrwałość potrafią już działać cuda.

Droga nie była prosta, wiodła przez wiele maili, rozmów, dni oczekiwań, pracy jako wolontariusz, aż wreszcie stało się. Pewnego leniwego popołudnia usłyszałam to na co czekałam – „mam dla Ciebie prace!”.

Przez pierwszą chwile niedowierzałam, potem ogólnej radości , poklepywania po plecach, uścisków, podskoków nie było końca. Cieszyli się wszyscy którzy byli w tym procesie ze mną, moi kochani wolontariusze, moi teraz już koledzy z pracy, zdaje się że nawet zwierzęta się odrobinę uśmiechały.

Tak, tak kochani marzenia się spełniają, czasem wtedy kiedy najmniej tego się spodziewamy. Jeśli wierzymy i bardzo chcemy możliwe jest wszystko.

Teraz każdego dnia wstaje z uśmiechem na ustach mimo, że kiedy ja idę otwierać garaż słońce dopiero się budzi. Po chwili witają mnie uśpione koale, machające ogonami na dzień dobry dingo, głodne kangury i oczywiście mój drugi ukochany mężczyzna – którego z radością Wam przedstawiam – BumbleBee, przepiękny, uroczy i jedyny w swoim rodzaju złoty opos.

Naprawdę warto walczyć o marzenia !

O tym co było jak nas nie było.

2008-05-17T12:18:00.000+10:00

Z uwagi na sypiące się z różnych stron globu pytania o tym co się z nami działo jak na blogu nas nie było, zdecydowałam się nadrobić tą lukę w czasie pokrótce opowiadając co w owym czasie przykuło naszą uwagę.

Zaraz po tym jak pożegnaliśmy naszego gościa, rozpoczęliśmy mozolny proces pakowania pudeł. Przyszedł bowiem czas na nasza drugą przeprowadzkę w tym kraju. Nasz umowa wynajmu uroczego lokum na St Lucia wygasała bowiem pod koniec marca. A na przedłużenie jej nie zdecydowaliśmy się po tym jak usłyszeliśmy ile tym razem nasza agnacja zapragnęła by otrzymywać haraczu w zamian. Był to też dobry moment żeby sprawdzić jak się żyje odrobinę dalej od city .

O tym jak wygląda proces „zdobywania” nowego lokum do wynajmu w Australii pisałam rok temu przy okazji naszej pierwsze próby. Od tamtej pory nic się nie zmieniło i nadal jest to proces zdobywania punktów i udowadniania, że jest się lepszym niż pozostali aplikujący o nieruchomość. Nasze nowe lokum znaleźliśmy jeszcze za czasów kiedy była u nas Kasia, którą ja niestrudzenie ciągałam po różnych inspekcjach, czekaliśmy jeszcze tylko na decyzje właściciela, która przyszła zaraz po Kasinym wyjeździe.

Nasze nowe miejsce znajduje się jakieś 25 minut pociągiem od centrum, co dla nas obojga jest czasem zupełnie przyzwoitym jeśli chodzi o dojazdy.

W związku z przeprowadzką zmieniło się parę innych rzeczy w naszym życiu. Zamieszkaliśmy w przytulnym osiedlu złożonym z wolno stojących domków i bliźniaków, z widokiem na park. Za cenę znacznie niższą niż nasze ostatnie mieszkanie mięliśmy teraz do naszej dyspozycji dwu piętrowy dom , z 3 sypialniami i 2 łazienkami ! na początku mieliśmy nawet problemy z odnajdowaniem się wzajemnie w tej wielkiej posesji :) Oczywiście do większej przestrzeni człowiek przyzwyczaja się niezwykle szybko, więc jak łatwo się domyśleć teraz bieganie po schodach weszło nam w krew.

Po tym jak dzięki uprzejmości naszych wspaniałych znajomych przenoszenie pudeł i sprzętów dobiegło końca, przez kolejny tydzień próbowaliśmy dość do ładu z tym co i gdzie aktualnie się znajduje. Jak ja nie cierpię przeprowadzek! Mamy też mocne postanowienie, że następnym razem cała tą „brudną robotę” zrobi za nas firma przeprowadzkowa.

Nowy dom to też nowe zwierzęta jak się domyślacie, oto nasi nowi współlokatorzy.

Powoli zasiedlaliśmy nowy domek i poznawaliśmy sąsiedztwo. Jakiś tydzień czy dwa po wprowadzeniu się zrobiliśmy sobie rozpoznawcza wycieczkę rowerową po okolicy.

Przy tej też okazji odnaleźliśmy śliczny park, który jest położony zaledwie kilka minut drogi od naszego domu, i który do dziś na służy jako doskonale miejsce do joggingu.

Park ma wszystko co park mieć powinien , jeziorka, placyk zabaw dla dzieci, urocze alejki, mnóstwo roślinności i lokalnej zwierzyny.

Przy okazji tej wycieczki poznaliśmy jedna z prawdopodobnie droższych dzielnic Brisbane, gdzie każdy dom i ogród są super dopracowane i piękne, a co drugi sąsiad ma wspaniały widok na las.

Zapraszamy na spacer po naszej nowej okolicy.

A już w następnym odcinku, o tym jak warto mieć marzenia i co zrobić żeby się spełniały.